Gökyüzü bembeyaz sevgilim ,

bu gece de yanımda ölür müsün?

Jezebel

Jezebel, bana onlardan uzakta bir yer göster.

Yakıcı bir koku her yeri sarıyor, gözlerimi açıyorum. Onlarca insan dikkatle yüzüme bakıyor ilk defa insan görmüşler gibi. Beyaz eteğim çamur olmuş, ellerim titriyor. Burnumda hala yakıcı bir koku, birisi elini ağzıma burnuma dayıyor, itiyorum. Çekmezse bir kez daha bayılacağım bu kokudan. Birisi bağırıyor " Açılın azcık nefes alsın kadın." haklı, sayenizde öleceğim nefessizlikten kalabalık şehirlerinizde. Kiminiz sevineceksiniz, kiminiz üzülmüş gibi yapıp daha çok seveceksiniz öldüm diye. Kalabalık dağıldıkça yeni bir kalabalık oluşuyor. Seyirlik hayvanları anlıyorum bir kez daha. Ne kadar çok ölürsem o kadar mutlu olacaklar, akşam sofralarında anlattıkları hikayeler o kadar heyecanlı olacak. Titreyen ellerimi yere dayayarak zar zor kalkıyorum, bana uzatılan eller geri çekiliyor. Beyaz eteğime bakıyorum hüzünle, şehrin çamurunu atıyorum üzerinden. Ayağa kalktığımı görenler dağılıyor; bu kez de malzeme çıkmadı onlara, ne yazık. Bir iki kişi yüzüme bakıyor ısrarla, ellerindeki kolonyayı uzatıyorlar bir kez daha, tiksinerek teşekkür ediyorum. Birisi çantamı uzatıyor alıyorum arkasından fularımı zoraki gülümsüyorum bir kez daha. Dizlerim titreyerek devam ediyorum yola. Neredeydim? Ne yapıyordum ? Hatırlamaya çalışıyorum. Hatırlayamayınca pek de gerçekçi olmayan bir tahmin yürütüyorum: " Doğru ya, hatıralarımı arıyorum.". Bütün kuytu köşelere bakıyorum, kesin bir yere sakladım onları da yine unuttum. Şarapçıların ceplerine bakıyorum uzaktan, kağıt toplayıcıların eldivenlerinin içine, eskicilerin arabalarına; insanların sevmedikleri yerlere kaldırmış olmalıyım onları. Belki de kaldırmayı düşündüğüm günlerden birinde düşürdüm yolun orta yerinde kim bilir belki de saçıldılar sokaklara, taşların aralarına."Kimdim ben, neydim? "diye soruyorum, belki oradan bir ipucu çıkar. Hatırlayabildiğim tek şey:
Bir boşluk mu şimdi gerçekten hatırladığım tek şey? Doğmuş ya da doğmamış çocuklarım, bir evim, bir arabam belki bir işim ya da boşandığım bir eşim, annem hatta babam ya da düğünler, akrabalar, cenazeler, yüzler, isimler… Ya da bir ses, belki bir koku. Evet, deniz kokusuna karışan bir ıhlamur kokusu hatta biraz yanık şeker var içinde, en net hatırlayabildiğim. Oralarda bir yerde duruyor olmalı hatıralarım, o kokuya yakın bir yerde. Yoldan geçen bir kadını durduruyorum, önce üstüme başıma bakıyor sonra titreyen ellerime, biraz geri çekiliyor.

-Koku alır mısınız?

-Anlayamadım?

-Koku alabiliyor musunuz? Deniz kokusu mesela ya da ıhlamur ağacı belki yanık şeker?

-…

-Hiç biri mi?

Korkup gidiyor. İnsanlar gerçekten koku mu almıyor? Belki hastadır diyorum, burnu tıkalıdır. Birine daha sormak için yaklaşıyorum, gözlerini kaçırıp uzaklaşıyor. Sanırım çok pis görünüyorum. Bunu daha önce de yaşamışım gibi, anlamamak için kaçan insanlar görmüştüm sanki dünyanın bir yerinde. Bildikleri halde gözlerini kapatanlar, görmüştüm.

Jezebel, bana anlayacak kadar korkak olmadıkları zamandan bir an göster.

Dizlerim iyice titriyor, sanırım açlıktan. Bir şey yiyip yemediğimi hatırlamıyorum. Çantamı açıyorum; parçalanmış kağıtlar, bisküvi kırıntıları, dökülmüş tütünler, kırık kibritler. Çantamın içi de en az benim kadar pis, bir sigara çıkarıyorum paketten, biraz yamulmuş, karton paketlerden almalı artık. Çakmağı arıyorum el yordamıyla, bakmayınca daha rahat bulurum bu tür şeyleri. Çıkarıp yakarken rüzgar çıkıyor, hep böyle olmaz mı zaten ? Elimi kokluyorum hala kolonya kokuyor, sigara kokusu bastırır diye düşünüp sakinleşiyorum. Asıl amacımdan sapmamalıyım, hatıralarımı bulmalıyım fakat pek gücüm kalmadı. Bana yardım edeceğini söyleyen bir kadın vardı, ama sanırım o da kendi işlerine daldı. Ayaklarım beni ev yoluna sokuyor. Bu gece de bir karabasan, bu gece de üstüme çökecek duvarlar. Binalar, binalar, binalar tonlarca bina var, hatıralarımı buraya gömmüş olamam. Ev yolu, çabuk geçiyor her zaman binaların arasında koşmayı tercih ediyorum her gün. Beni yutacaklarından korkuyorum. Bir iki insan tanıyorum binaların yuttuğu, bir daha deniz göremiyorlarmış, ağaç da yokmuş. En iyisi koşmalı. Hem yarın daha temiz giyinir çıkarım sokağa, bu sefer bulurum hatıralarımı.

Jezebel, ben sen olamıyorum. Bana senin gibilerin olmadığı, yaşadığım yeri göster.


berfinbinbir 05.09.10

Bir Şehrin Yok'oluşundan Dora'ya

İnsanlar sokağa çıkın
Palyaçolar bu gece evlerinizi patlatacak!

"Dora, kimse sesimi duymuyor."


Hareket başladı
Kedisiz ve atsız bir dünyanın hayalini kuranlar
İlk adımlarında kuşları kafese koydular.

"Dora senin de hayalin var mı?"


Kamyonlar denize çimento boşaltıyor.
Artık aynı olacak her şey
Artık her yer gri olacak.

" Sen en çok maviyi severdin, Dora."


Bu şehre ağır yasalar geldi.
Kafasını kaldırım aralarından çıkaran tüm çiçeklerin kellesi vurulacak.

"Dora artık dilediğince yürüyebilirmişsin."

Palyaçolar şarkı söylüyor
Palyaçolar şiir okuyor
Palyaçolar inadına
inadına ağlıyor, gülüyor
ölüyor ve öldürüyor.


Dora! anneme söyle bana acısın biraz.
İnsanlar kaçsın.

Dora! arkadaşlarıma söyle ağlasınlar ardımdan.
Evler yanıyor.

Dora! babam kahrolsun. Kalbi dursun.
Şehir tutuştu.

Dora! kedim beni özlemiş midir?
Yakarışlarını duyuyorum.

Dora! çok mutsuzum.
Palyaçolar gülüyor.

Dora!
İnsanlar üzüldü gidişime; annem acıdan, kedim açlıktan öldü.Babamın kalbi durdu. Bir şehir yok oldu.

Sen bana acıma
acı çek Dora!
Acın artık güç veriyor bana.

Bir şehrin betonlarında, upuzun griliklerde
İnsanların yakarışlarında gebert beni.
Dora.

var'oluşa atsız yolculuk

Korkak ve umutsuz

bugün sevecekler çocukluğumu

"anne sivilcelerim büyüyor gitgide"

Yanmıştım

bir tutuş'tu kanım
Kız'mış'tım
Kadın oldum

"da onlar nasıl hiç değişmeden kalabiliyor anne?"

Anahtar deliğindeki gözü gördüm
Kırık aynada sivilce sıkıyordum
Delikteki fareye döndüm

- fısıldadım

"Korkma benden. Yılanın başı küçükken ezilir"

- ama ben Korkuyordum

hala Korkuyorum -

"Onlar büyüdükçe anne sana daha çok benziyorum "

"Artık korkma anne..."

"...yazdığım tüm şiirler anahtar deliklerinde"

Bir dakika sessizlik için şehrin bütün gürültüsüne katlanabileceğimi iddia ediyorum.

-Karanlığın içinde, bir bulutun peşinde koşan çocuğun ayak seslerini duyuyorum. Burnumda gelecek yağmurların kokusu fakat toprak şimdilik kuru. Çocuk bulutla birlikte koşuyor yeşilliğe; yaşananları unutmamak için, yaşanmayanları yaşamaya koşuyor. Ani bir fren sesiyle dağılıyor bulut, çocuk donup kalıyor. Bir dakikalığına sessizlik dünyayı sarıyor. Çocuğun gözyaşları toprağa düşüyor, sesini duyuyorum.İçime dokunduğu anda yağmur başlıyor. Yaşanmayanlar şimdi yeşeriyor.

-Normal bir kulağın anlam veremediği sözcüklerle ibadet ediyor yatağında bir fahişe. Duyuyorum; tutku, ibadetin kendisidir. Tutkuyla bağlanıyor olmadığından emin olduğu tanrısına. Yakarmıyor hesabını soruyor insanlığın, bir deliyle birlikte. Nasıl bir delilik ki bu sevişmek bir deliyle hem de ibadet etmek üzere. Yatakta akıyorlar birbirlerinin üzerinden, ses çıkarmadan soruyorlar parmak uçlarında sakladıkları soruları. Cevaplar hep insana çıkıyor, inliyorlar. Yatak akıyor, bir şelaleye karışıyor. Şelale duruyor, sessizlik sarıyor dünyayı bir dakikalığına. Fahişe, yatağından kalkıyor. Ayakları suya değiyor, suda yürüyor; adımlarını duyuyorum. Sigarasından çıkardığı bulutla şelale tekrar akıyor, kadın ağlıyor. Su, kurak toprakları yeşertiyor. Cevabı insan olan sorular giderek çoğalıyor.

-Şehrin kalabalık caddelerinden geçiyor bir kadın. Çığlık çığlığa insanlar tüm sokaklara giriyor, tüm sokaklarından çıkıyor şehrin. Durmadan çoğalıyorlar, durmadan kalabalıklaşıyor şehir. Aynı oluyorlar bir şehrin içinde, ayna oluyorlar birbirlerine. Işıklar, gözlerini kamaştırıyor kadının. Bir büyü bu, bir lanet ediş. Ağzını hiç oynatmadan sövüyor insanlara, küfürler ediyor ; duyuyorum. Yalnızca sessizlik istiyor, yalnızca bir yer arıyor kendine. Kalabalıkla birlikte bir sokaktan başka bir sokağa geçiyor. Durmuyor. Aniden sırtından girip göğsünden çıkıyor bir acı. Dizlerinin üstünde yere çöküyor.Uğulltular azalıyor; ışıklar, kalabalıklar silikleşiyor. Dünyayı bir dakikalığına sessizlik sarıyor. Kadın derin bir nefes alıyor, renksizliğin içinde kayboluyor. Kalabalık, onun yerini doldurmak için artık daha hızlı çoğalıyor.

berfinbinbir
15.08.10

Soğuğun Masalı

“ Bana bir şeyler anlatsana…” dedi yanında oturan çıplak adama dönerek gözleri yarı açık genç kadın, devam etti “durup dinleme fırsatım olmadı hiç, hep anlattım. Dinlemek istiyorum.”. Adam kadına baktı gülümseyerek, kadının saçlarını okşamaya başladı, ağzını açmıyordu, anlatacağı hiçbir şey yoktu. Genç kadın, saçlarının arasındaki eli tuttu, yüzüne getirdi, kokusunu içine çekip öptü, uykulu gözlerini açıp adama baktı, “ anlatacak bir şeyin olmadığını düşünüyorsun değil mi yine? Hiçbir zaman olacağını düşünemeyeceksin ki zaten” dedi gülümsedi ve yine anlatmaya başladı.

"Bundan çok yıllar önce uzak diyarlardan birinde kocaman bir savaşın içinde güzel bir kız çocuğu yaşarmış. Kız o kadar güzelmiş ki o cehennemin içinde onu gören kendisini cennette sanırmış. Saçları şelaleye, gözleri zümrütlere benzermiş, kokusuysa insana umut verirmiş. Başka bir yere doğsaymış bir prenses olabilirmiş, herkes bunu söylermiş keşke annesi rahminde bir bomba taşısaydı da bu kızı buraya doğurmasaydı derlermiş. Bu güzel kız, doğarken annesinin canını, kanını, bütün güzelliğini almış derken daha çok küçükken babası ona masallar anlatırken üstlerine bombalar yağmış. Babası durmamış, açlıktan ölen insanların arasında kızını masallarla doyurmuş. Babası anlattıkça kızı büyümüş, güçlenmiş, güzelleşmiş. Her güzellik yanında kötülüğü de getirirmiş. Günlerden bir gün…"

Kadın sustu. Adam heyecanla masalın devamını bekliyordu. Kadın masalı yarım bırakıp devam etti sözlerine “ Babam bana hiç masal anlatmadı, fakat babalar o kadar çok şey bilir ki istediği zaman anlatabilir.” Tekrar adama çevirdi yüzünü, “ kızın olsaydım bana masal anlatır mıydın?”. Adam gülümsedi, kafasını salladı. “ Babam olsaydın, beni hiç bırakmazdın değil mi?” adam tekrar salladı kafasını. “Sana baba demeyi o kadar çok isterdim ki… Fakat babalar çocuklarını hiç terk etmezler.” Adamın söyleyecek hiçbir sözü yoktu, kadın sustu. Adam, masalın devamını merak ettiğini söyledi, “anlatmayacak mısın?” dedi, kadın adama bakıp gülümsedi, “ sen bu masalı zaten biliyorsun.” dedi. Adam sustu. Kadın yatakta doğruldu, adamın dudaklarına bir öpücük kondurdu. “ Bu gece yanımda uyur musun?” diye sordu. Adam hep yaptığı gibi kafasını salladı. Kadın, adamın göğsüne yüzünü gömüp huzursuzluk içinde uyudu.

berfinbinbir

03.08.10

Kediler-Atlar

Geceleri ıhlamur kokan yataklarda uyuyorum
Ve hiç istenmeyecek düş-üşler görüyorum



-keşke ben de yalnızca kadınları sevseydim anne-



Her yerimden öpüyorlar
Nasıl bir sevgi
bu nasıl bir acı
Boynumda bir önlük -beni öpme- yazsa üstünde
öpmezler mi gerçekten de?

İstemesem olmayı
Hiç olmaz mıyım artık?





Eşikte bir kedi duruyor
Bak diyorum gözleri ıhlamur yeşili
O kadar sevimli ki korkudan içim titriyor
Onlarsa kovuyor
Cehennemin dibine kadar gitsin diyor
Gözleri ıhlamur yeşili kedi gitmiyor





Geceleri uyanıp sayıklıyorum
“Bu düşüş yalnızca bir düş”





Gözlerim kapalıyken koşamıyorum anne
Oysa ben nasıl hızlı koşardım yıllar önce
Bana oğlum deseydin kadınları severdim
Öyle öğrendim



Sen oğlunu öp
Beni öpme
Sakalların batıyor
Anne






/berfinbinbir/ /03.08.10/

(bireylikler dergisi 35.sayı)
http://bireylikler.blogspot.com/

artakalanlar

Yatağına uzandı. Bir yalnızlığı paylaşmaktan çekinecek kadar korkak ve bencildi. Uyku göz kapaklarını zorlarken, olduğuna bir türlü inanmadığı 'tanrısı'na şükrediyordu hala delirmediği için. Biriktirecek çok fazla şeyi vardı, hafızasının taşıyabileceği çok fazla an. Her kumsaldan bir deniz kabuğu, her uçurumdan bir korku, her şiirden yeni bir acı, her kitaptan, her filmden, her şarkıdan, her ateşten daha fazla acı, daha fazla, daha fazla ve biraz daha..Acı. Her yoldan biraz daha eskimiş dönecekti ayakkabıları, her yoldan biraz daha büyümüş. Acısız yaşanmazdı mutluluk, ağlayacaktı ve kahkahalarla gülecekti en derin yarasına.Çünkü, içini görecekti. Sabretmeyecekti, hiç beklemeyecekti. Ve nasıl emindi yalnız, umutsuz ve delirmiş öleceğine. Erken değil aksine çok geç gelecek ve çok acı verecekti ölümü.
Yatağından kalktı, balkona çıkıp sigarasını yaktı. Yine kuşları bekleyecekti. Biliyordu bir gece kuş seslerini duyamadan ölecekti en saçma şehrin en çirkin en karanlık köşesinde.

TÜLDEN İNCE

“Ah Tanrım, eğer var olsaydın..” diye bağırdı genç kadın, nefes alıp devam etti:
“…eğer var olsaydın nasıl nefret ederdim senden!”. Yerinden bir kedi gibi fırladı, iki eliyle rüzgarda uçuşan beyaz tül perdeyi kavradı, olanca gücüyle çekip çıkardı. Yanındaki sehpanın üzerinde duran makası eline aldı. Elinde makasla aktığını sandığı gözyaşlarını silerken gözlerini çıkarmaya çalışır gibiydi, o sırada içeri biri girse pekala böyle sanırdı. Kucağında duran beyaz tül perdeyi keserken hala bağırıyordu: “ Yeni değil hiçbir şey, ne sevinçlerim ne üzüntülerim. Ve bir maske insanların yüzlerine yapıştırdığın ne ben çıkarabilirim artık ne onlar. Tanrım, ne yaptın bize?” . Kestiği büyük parçayı üzerine attı bir pelerin gibi, ağlamaklı devam etti sözlerine, “ beyaz şallar mı gerekiyor artık masumiyetimizi kanıtlamaya, nasıl masum nasıl yalnızım aslında, olsaydın da görseydin…”. Hıçkırmaktan hali kalmamıştı konuşmaya, aslında ne çok sözcüğü vardı. Üzerindeki tülü olduğu yerde bırakıp ayağa kalktı. Perdesiz pencereden, yüksek bilmem kaç katlı evlere baktı. Ne çok hayat, ne çok mutluluk, ne çok acı vardı ama gerçek diye güvenebileceği ne kalmıştı? Kıyafetlerini ağır ağır çıkarıp pencereden aşağıya attı, donu teknoloji harikası(!) bir klimanın motoruna takıldı. Klimanın sahibi görseydi kesin lüks klimasının bozulacağından korkup avazı çıktığı kadar bağırırdı fakat o bağırmadan komşusu olan genç kadın bağırmaya başlamıştı. Tülü yeniden sırtına aldı. Pencerenin çerçevesine oturdu, kafasını kaldırıp görünen bir iki tane yıldıza, karşısında duran kocaman hilale baktı; hep dolunay mı getirecekti felaketi, mucizeyi. Boynunda tuttuğu tülün parçalarını birbirine bağladı, pencere çerçevesinde ayağa kalktı. Çıplak evinde çırılçıplaktı. Kendini boşluğa bıraktı. Havada süzüldüğünü sanırken bir yandan hala bağırıyordu: “ Tanrım bak nasıl uçuyorum.” . Ağzını kapatamadan yere çakıldı. Kıpkırmızı kanı tülün beyazını bastırırken, yüzünü asfalttan kaldıramadan mırıldandı: “...ölmeme izin vermezdin Tanrım, var olsaydın!”
berfinbinbir
30.07.10

LOŞ

“Sen bana bir şehrin hüznünden, bir geç kalmışlıktan söz ediyorsun ama…”
Adam sustu. Gözlerini arkasında uzanan kadının aynadaki yansımasına dikti, kadının ayak parmaklarını, bilekleri, beyaz bacak kıvrımlarındaki alınmayı unutmuş tüyleri inceledi. Kadın, yüzüstü uzanmış, bacaklarını ileri geri sallıyordu. Adam, kafasını ellerinin arasına aldı, karnına doğru çekti, az tüylü karnına bakındı. Kadın, uzun uzun sustu; adam incecik ağladı kadının umursamazlığına. Adam sözlerine devam etti:
“ama çok erken her şey için, delirmek için henüz çok genç, çok sakiniz…” . Kadın, yüzüstü döndü, tavana bakarken elini yandaki komidine uzattı. Sarı tütün lekeli ince parmaklarıyla sigara paketini arandı. Dönüp bakmadan el yordamıyla bir sigara çıkardı. Paketten küçük kırmızı çakmağını aldı, tek seferde sigarasını derin bir solukta yaktı. Kafasını çevirip yüzünü içine gömen adama baktı, ardından gözlerini beyaz tavana dikti. Sigara dumanı kirli tavandaki örümcek ağlarına yapışırken kadın sesini ayarlamak için öksürdü. Konuşmak üzere ağzını açıp arkasından vazgeçti. Sigara külleri önce kadının ince beline oradan yatağa döküldü. Bitmek üzere olan sigarasına baktı. Eline bir parça tükürdü, yanan sigarayı suratında boş bir ifadeyle avcunun içine yuvarlayıp bastırdı. Avcundaki sigara izmartini yere atıp elini dağınık beyaz çarşafın içinde gezdirdi. Arkasından yatakta doğrulup yüzünü aynaya kaldıran adama belinden sarıldı. Yüzünü adamın sırtına gömdü, bir elini adamın göbeğinin arasındaki tüylerde bir süre gezdirdikten sonra sonra penisini kirli avcunun içine aldı, yaralı bir kuş severmiş gibi okşadı. Derin bir solukla adamın kokusunu içine çekti. Bir şeyler anlatacak gibiydi fakat sustu. Adam, hiç konuşmayacak gibi duruyordu, kafasını kaldırıp aynaya baktı. Aynadan ne yaparsa yapsın kadının yalnızca bacakları görünüyordu. Adam, kadının küçük bir parçası görünen siyah donuna bakarak “ seni seviyorum” demek için açtığı ağzından ne demek istediği yarım yamalak anlaşılacak şekilde ağlamaklı tiz bir ses çıkardı. Elini penisinin üzerinde gezinen kadının elinin üzerine koydu. Her şeyini koparmak , kadının tüm parmaklarını kırmak istermişcesine olanca gücüyle sıktı. Kadın hiç ses çıkarmadıkça adam daha çok sıkıyordu. Bir anda arkasına dönüp kadını sırtüstü yatağa yatırdı. Elleriyle kadının kollarını açtı. Dudaklarını koparır gibi öpmeye başladı. Ayağıyla yatağın kenarındaki pantolonunu kendisine doğru çekti. Pantolonun arka cebinden bıçağı alıp kadının dişlerinin arasına yerleştirdi. Elini kadının içine soktu. Dört parmağını kadının içinde gezdirirken kanlı et parçalı elini çıkardı. Kadının ağzındaki bıçağı alıp tekrar içine daldırdı. Kadın, tüm sessizliği bozan bir çığlık attı. Beyaz çarşaf kadının kanlarıyla kızarırken, kadın bayıldı. Adam, üstüne yatıp ağlamaya başladı. Bir süre ağladıktan sonra ellerini diliyle ıslatıp kanları beyaz pikeye sildi. Gardırobunu açıp siyah takımını yavaşça çıkardı, yanındaki tekli koltuğa koydu. Dolabın kapağını kapatıp uzun bir süre kahverenginin büyüsüne daldıktan sonra yine aynı yavaşlıkta dönüp siyah takımını giydi. Aynanın karşısına geçip yatağa oturdu. Kendi yüzünü incelerken odanın kapısı çalındı. Adam, kapıyı açtı, aynı kadın içeri daldı güzel bir gülümsemeyle adamın boynuna bir öpücük kondurdu. Adam tepkisizdi, kadına gülümseyip elini tuttu.Kadın önde adam arkada kapıdan çıkarken, adam son bir kez dönüp beyaz temiz çarşaflara baktı. Kapıyı çekip uzun, loş otel koridorunda elele kayboldular.
berfinbinbir.
12.07.10

Bir Gece Karanlığında Yanılsayanlar

Kadın gözlerini çıkardı, bütün sevimliliği ile adama uzattı. Ellerindeydi masum bakan gözler, adam onları güzel ellerine aldı, gömleğinin cebine yuvarladı. Gözlüklerini çıkartıp kızın gözlerinin boşluğuna taktı. Gözlüğün kenarından iki damla kan sızmaya başladı. Cebinden çıkardığı bir bezi boşlukta salladı, bez bir çarşaf oldu, adam kadının yüzündeki kanı çarşafa sildi. Çarşafın tam ortasında iki yüzük oluştu. Adam çarşafı yere serdi. Yüzükleri aldı kadının ince parmaklarına taktı. Kendine de bir tane alıp, aynı cebe attı. Çarşaf yine bembeyazdı. Kadın yerdeki çarşafa uzandı, adam kadını çarşafta yuvarlayarak sardı. Aldı kucağına bir yolu yürümeye başladı. Çarşaf kıpırtısızdı. Türlü türlü caddelerden geçti adam kucağında bir çarşafla, çarşaf hala kıpırtısızdı. Bir tabut gördü, çarşafa sarılı kadını içine bıraktı. Cebinden gözleri çıkardı, tabuta koydu. Yüzüğü çıkardı, kadının göğsüne yerleştirdi. Tabutu kapattı. Elini cebine attı, bir halat çıkardı. Halatı tabuta bağladı, tabutu beline. Yollarda yürüdü. Kuru bir toprağa geldi. Düğümleri çözdü. Tabutu bıraktı, yoluna devam etti. İnsanlar hepsine baktı, ama hiçbiri hiçbir şey görmedi. Bir çoğunun zaten gözlüklerinin altında gözleri yoktu.


berfinbinbir
29.05.10
(KALDIRIMTAŞI fanzin#1)

Bahçe.

Kimsesiz bir gündüzün kıyısından geceye doğru yürümeye başlayan bir kadının öyküsüdür bu, ne zaman biter öykü ne zaman tamamlar kendisini bilinmez. Kendi nefesiyle hissettirecektir size en derin yarasını. Yarasın güzel insanlar.

1. “Yeni Dünya”ya Doğru

“Hayır efendim ben yürümüyorum. Toprak bu ayaklarımın altından kayan, ve azalan bu korkunç gece benim soluklarımda. Bir köprünün üstünde sallanan eteklerim yalnızlığımın kapılarını zorluyor, çok şiddetli bir rüzgar gibi yumrukluyor. Ben artık yürümüyorum, tırmanıyorum en derin bahçeme doğru. Denizlerin ağladığı ıslak toprağı hissediyorum topuklarımda. Uzun elbisem kir içinde, saçlarım çamurdan yüzüme yapışıyor. Duramıyorum, o kadar eminim ki ben dursam dünya duracak benimle, engel olamıyorum. Yılanlar yürüyor su yollarında, takipteyim.

Gözlerim kapalı, açarsam eğer…

Gittikçe azalıyorum, eteklerim köprüde.
Ne kadar küçüğüm, ne kadar küçülüyorum.
Kilometrelerce uzakta insanlar, evler, araba sesleri, kirli su birikintileri..
Kilometrelerce uzaktayım.

Açarsam eğer gözlerimi…

Bir toprak parçasında görüyorum çocukluğumu, çalılıklarda ilk-gençliğim, ağaç kovukları bütün sevgililerim. Eskinin acısıyla bir yeni dünya bu, döne döne elimde kalana. İçime sinen benim toprakla alışverişim nefeslerimi ve nefesleri ağaçların benim dünyam. Ne yokuşlar indim çıktım, bu kez tırmanıyorum bir bahçeye, bahçe-de, bahçem-den. Cennet ve cehennem nasıl yakın dilimde birbirine fakat ben bilmediğim bir dilin sanrılarını yaşıyorum. Hayır gerçekten yürümüyorum. Kökünden kopan elimde kalan saçlarımla bağlanan hayatlar bana, kopuyorum gerçekliğimin köklerinden en gerçeğe.

Ağızlarında elma taşıyan yılanlar fark eder mi şimdi bir eksiklik olduğunu?
Merak etmiyorum uzaktaki bir hayatı; kandıran bir ruh, kanacak bir adam yok bahçemde.
Varmak üzere tırmanırken yola
Ve varamadan sona, dinleniyorum ağaçların altında. Her karanlık yeşil şimdi, her karanlık kahveden uzakta toprak rengi…"

Şeytan Uçurtması

yumuşak bir kadın sesine dönüşüyor hayat;

tam da elektrik tellerine takılan uçurtmalar mevsiminde

alabildiğine yeşil ve keskin şimdi

kalbi çarpan bir zümrüt gibi

-oysa bahar biraz daha geç gelseydi

ben uçabilirdim

kendimi bırakıp gri boşluğa

etimin kemiğimden ayrılışını

tuz buz halimi görebilirdim-

ama ben

birkaç şiir okudum düşmeden önce

ve bahar geldi.

her mevsim aynı tele takılan uçurtma kuyruğuydum geçmiş sayfalardan yapılan

dokunsan kopacak bir ağla tutunurdum hayata her baharda

ve her baharda onları görürdüm.

yine gördüm.

gri boşlukta düşüşleri

parçalanan etleri

tuz buz olmuş kemikleri

yeşilin içindeki kırmızıyı

ben gördüm.

gereksiz sözcükler*at kafası

"gözlerimde söndürüyorum loş sokak lambalarını/ senden uzakta sen olmaya yaklaşıyorum bir kez daha/ ve hala sana yoruyorum her sancıyı..."





Ne kafası bu hala aynı trip
Loş sokakmış, sancıymış tırı vırı hepsi
Herkes ayrı bir alem olmuş gezinirken
Dünya döne döne geçiyor benim üzerimden bense kendimden
Israrların sonucu etmediğim bu küfürler parçalıyor dilimi
Benim hala başım dönüyor

At kafası gibi ulan şu aşkın kafası
Hem ağrıtıyor hem ağlatıyor

Rüzgarda giden atın yelelerinde sevişmek isterdim senle
ama yine haklısın sevgilim
İnsan pire olamıyor böyle bile bile!

27.04.10
berfinbinbir

Kahverengi Yeleli Kart Atlarım

benim güzel zamanlarım olacak arada ve sırada
güzel göründüğüm zamanlar
tesadüftür ki sen olmayacaksın
gideceğini düşünüyorum
-senin gideceğini değil
hayır ben de gitmiyorum-

sana bu kartı Paris'ten de atmıyorum

bir şeyler anlatmalı sana
pirelerden bahsetmeli
kahverengi yelelerden

ben anlatırdım ama yapmıyorum
bu kartı ben sana atmıyorum

akım gibi güneşe akım gibi ama o değil
elektrik akımı da değil
hayır zaten aramızdaki de elektrik çekimi değil
edebi olanlar
ideolojiyle de yakından uzaktan ilgisi var
seninle yok
bizim romantizmimiz gibi devrimci olanla biten
bizi bu kadar gerçekçi yapan

-toplumsuz-

ama benim atlarım da gerçek
atlamalarım da bulutlardan yanına
şimdi aramızda acı bir mızıka sesi uyumakta
bense fısıldıyorum yine
-uzun süren sessizlikten sonra konuşmaya korkar gibi sesimin nasıl çıkacağını bilmeden- fısıldıyorum içime uyuyan sözcükler
hiçbir şeye uymadan sana u'yu'yan sözcükler

ben artık kaçmıyorum
kart atmıyorum.

23.06.10
berfinbinbir